منقطع

سرگذشت‌نامه یک مخلوق

منقطع

سرگذشت‌نامه یک مخلوق

۲ مطلب با موضوع «سبک زندگی» ثبت شده است

مرحوم محمدتقی تسویه چی

میم کاف | پنجشنبه, ۶ مهر ۱۳۹۶، ۰۱:۴۳ ب.ظ | ۰ نظر

نمی دانم چه طور شد که با شما آشنا شدم. دنبال ِ «نوجوانی قرآنی» بودم شاید، که صدای دل ربایت به جانم نشست.

خوب مطمئنم یک چیزی این وسط بود که قلب ِ من و شما را به هم پیوند زد و باعث شد که «درگیرَت» شوم، طوری که در ذهنم ماندگار شدی.

تا آن جا که به خاطر دارم اطرافیان از ادب، معرفت و اخلاصَت می گفتند و بلکه همین خلوص نیت، موجبات ِ رفاقتی پایدار را بین من و شما فراهم کرد و تواضعی که در کنار پدر و مادر گرامی ات داشته ای.

آن هم چه رفاقت عجیبی! 

سالی که این من ِ حقیر به دنیا آمده ام، شما با ۳بار گفتن ِ «یا حسین»علیه السلام

پس از آن تصادفِ «عمدی یا سَهوی» از دنیا رفته ای!

ببین «برادر ِ عزیزم» اُنس با قرآن آدم را به کجا می کشاند!

تمام نشدنی می شوی!

ماندنی!

نه فقط برای نسل خودت، نه! برای بقیه ای که خواهند آمد و خواهان راه و رویه ات هستند.

گرچه این ها را خودت، خیلی بهتر از من می دانی.

دوست دارم یک بار هم که شده حداقل به خوابم بیایی و کنار ِ هم بنشینیم و مثل دو «دوست قدیمی» با هم گَپ بزنیم.

دلَم درد می کند برای دردُ دل کردن ِ با شما..

                                                     [کودکی]

                                                     [جوانی]

#ایضا

شنیده ام بعد از رفتن ِ شما خانواده محترم ِ تان مورد بی مِهری قرار گرفته اند!

امیدوارم این مطلب، بعد از گذشت ِ این همه سال، بتواند قدری تسکین دهنده باشد.

 

                                                           [اذان]

 

                                                     [سوره بلد]

 

                                                    [سوره فجر]

 

                                               [سوره مطففین]

 

                                   [سوره های انفطار و فجر]

 

                                  [سوره های بقره و کافرون]

 

                                     [سوره های تکویر و فجر]

 

                                      [سوره های حمد و بقره]

  • میم کاف

شهید محسن حججی

میم کاف | پنجشنبه, ۱۹ مرداد ۱۳۹۶، ۰۶:۰۶ ب.ظ | ۰ نظر

هِی این پا و آن پا کردم که چه بنویسم درباره یِ عزیزی که نگاه غیرتمندش، مو به تن آدم سیخ می کند آن هم وقتی که چند صباحی با شهادت فاصله ندارد!

کمی به خودم نگاه کردم..

یک بیماری ساده چنان من را به تَکاپو می اندازد که همه خانواده را درگیر خودم کنم و منتظر و مُحتَضَر تا لحظه درمان دست به دعا باشند.

آن قدر بی قرار می شوم که قرار همه از دست می رود! سُستی و ناامیدی از قیافه ام می بارد!

حالا چگونه می شود که این «برادر جان»_ ما وقتی که به دست_ بدترین_ آدم ها افتاده، یک جوری نِگاه می کند، انگار آب تویِ دلش تکان نخورده است!

این همه «فاصله طبقاتی»_ بین ما از کجا آمده!

البته شما فقط با من تفاوت نداری، بلکه با آن نماینده مَجلسی که گردنش را کج کرده تا با «موگرینی» درونِ یک قاب جا شوند هم فرق داری!

یا آن لندن نشینی که «به خاطر یک مشت دلار» مملکت خودش را فروخت!

یا آن که یک روزی می نوشت «بعد از شاه نوبت آمریکاست» ولی حالا پا رویِ پرچمِ رژیمی که خون ها خورده تا بالا بیاید، نمی گزارد!

یا آن که «آزادی» را ارثِ پدری اش می داند و دَمِ هر انتخابات می خواهد آن را به مردم هدیه کند!

خیلی خوب، شما با همه ی ما تَفاوت داشتی وگرنه جایَت آن جا نبود!

#ایضا

هر نویسنده ای دوست دارد اولین مطلبِ وبلاگش را با طوفانی ترین حالت ممکن آغاز کند و من طوفانی تر از نگاه این شهید پیدا نکردم.

_راستی، کجایِ کربلا درسِ مذاکره بود؟

_حاجی می فرمود: ‹شهدا› عِندَ ربِّهم هستند یعنی کنارِ خدا، بَغَل ِ خدا..

پس برادر جانم، اگر امکانی فراهم شد، از طرف این ‹من ِ ناچیز› به خدایِ مهربانی ها عَرض بفرما که:

اَعمالم کم، خواسته هایم زیاد و به جانِبِ تان ‹دلم روشن است›.

دوست دارم سینه ام سِپَر ناملایمات شود و مدافعی برای آرمان ها باشم.

آبِرو بدهد. لیاقت بدهد. چراغِ راهی هم..

  • میم کاف